De beelden van mariniers, die middenin de nacht het schip veroverden, zijn de wereld over gegaan. Een humanitaire missie werd zomaar ruw onderbroken door de agressie van het Israëlische leger. Er werd ingezoomd op een verrommeld open zakje kleurige knikkers. De knikkers lagen her en der over het dek. Wat een wreedaards die soldaten die een zakje met knikkertjes voor zielige Palestijnse kindertjes stuk maken.

De volgende  vraag kwam echter bij mij op: wie gaat nu middenin de nacht op een door de golven bewegend schip op een stalen dek zitten knikkeren? Ik ben een knikkerervaringsdeskundige, heb menig potje als kind gespeeld, en kan vertellen dat een putje maken in een stalen dek moeizaam gaat en knikkeren op een heen en weer bewegende ondergrond ook vrijwel onmogelijk is. Waarom, als ze voor zielige kindertjes waren, lagen ze midden in de nacht op het dek? Welke activist doet dat nou, spelen met knikkers die bedoeld zijn voor kinderen in de Gazastrook? Verveelden ze zich zo, dat ze dat speelgoed maar gingen gebruiken? Misschien lag het antwoord wel meer voor de hand, dan ik in eerste instantie dacht. Jaren geleden waren er namelijk krakersrellen in onze hoofdstad. Ook daar werd geknikkerd, maar dan met katapulten. Ze konden de ME er goed en hard mee raken en zelfs schade toebrengen. Ik kan me voorstellen dat toen de knikkers midden in de nacht op de Middellandse zee aan het rollen gingen, hetzelfde gebeurde als bij de krakersrellen destijds.

Maar voordat de uiteindelijke resultaten en verslagen bekend zijn, waren er volgens de berichten in ons land dezelfde dag vierhonderd demonstranten bij elkaar getrommeld. In de nacht was het gebeurd, ’s middags stonden ze al met hun spandoeken (moesten die mensen trouwens niet werken?) klaar. Het riekt naar een goed gecoördineerde media actie. In allerlei landen werd er  geprotesteerd, alle volken leken wel tegen dit ene volk te zijn. Ook Gretta Duisenberg stond vooraan in de linies. Haar, inmiddels overleden, man heeft namelijk genoeg knikkers verdient om voor jezelf de nodige ruimte te creëren voor ludieke acties. Ze was duidelijk zichtbaar en maakte onder andere een slaande beweging naar de ME’er die de weduwe wegduwde. Hij sloeg niet terug en voorkwam zo een semimartelaarschap. In de kranten stond dat ze klappen kreeg, maar dat was op tv niet te zien, terwijl dat toch heel mediageniek was geweest. Ach, een beetje water bij de wijn, het hoort er allemaal bij. Wie ziet nu het verschil tussen een duw en een klap?

Niemand die een beetje normaal nadenkt zal blij zijn met de situatie in het middenoosten. We mogen, zeker als het nodig is, kritiek hebben op de seculiere staat Israel en ook ik betreur de gewonden en doden, maar Gretta’s poging tot semimartelaarschap is mijner inziens niet opportuun. Hamas heeft al genoeg martelaren en maakt er ook genoeg, ook onder de eigen bevolking. Het blijft echter verbazingwekkend hoeveel geld en energie gestoken wordt in de aanvallen op de enige seculiere democratie in het middenoosten. Je hoeft geen aanhanger van de Israëlische politiek te zijn om die onevenredigheid in de wereld op zijn minst opmerkelijk te vinden. Het moet met de politiek correcte mens van deze wereld te maken hebben en met wie gaan over de knikkers en het spel.

Justin van den Berg